Rzeczownik „tabor”

Inny korespondent zapytał Radę o „zakres funkcji znaczeniowej wyrazu (hasła) TABOR”. Odpowiedzi udzielił przewodniczący, prof. Andrzej Markowski:

[…] O ile rozumiem, pytając o „zakres funkcji znaczeniowej wyrazu (hasła) TABOR”, chciałby Pan uzyskać informację o znaczeniu tego wyrazu w języku polskim. Informację taką podają słowniki języka polskiego, przy czym, oczywiście, sformułowania w nich zawarte mogą się nieco różnić między sobą. Należy jednak pamiętać o tym, że słowniki te podają przede wszystkim znaczenia wyrazów występujące w języku ogólnym. Dlatego możliwe jest pominięcie znaczeń specjalnych, np. używanych w różnych dziedzinach nauki czy techniki […].

[…] być może chodzi Panu o znaczenie specjalistyczne tego słowa [tabor] […]. W takim wypadku słowniki ogólne języka polskiego mogą być tylko źródłem pomocniczym, gdyż definicje terminów fachowych opracowują specjaliści z danej dziedziny i definicji tych należy szukać w wydawnictwach z tej dziedziny. Zapewne także w odpowiednich aktach prawnych (w tym wypadku dotyczących transportu) znajduje się definicja terminu tabor (być może z uściśleniem: kolejowy, drogowy, morski itp.).

Wreszcie w encyklopediach hasłami są nie wyrazy, lecz nazwy i pojęcia, które się za nimi kryją, m.in. geograficzne nazwy własne. Dlatego znajdziemy w nich hasło Tabor – ‘miasto w Czechach’ (skąd notabene wywodzili się taboryci i skąd pochodzi nazwa obozu warownego) i przypadkowo tak samo brzmiącą nazwę geograficzną – góry w Izraelu, znanej z Nowego Testamentu.

Nawiasem mówiąc, przy sprawdzaniu znaczenia wyrazów czy nazw należy sięgać do źródeł możliwie najnowszych. W „Nowej encyklopedii powszechnej PWN”, w tomie 6 z roku 1996 na s. 278 znajdują się trzy hasła o postaci TABOR, a w nich uwzględniono wszystkie możliwe znaczenia tak brzmiących terminów i nazw geograficznych. O znaczeniach wyrazu tabor dość wyczerpująco informują nowe słowniki ogólne języka polskiego, np. trzytomowy „Słownik języka polskiego PWN” z roku 1995 (t. III, s. 438) i dwutomowy „Inny słownik języka polskiego PWN” z roku 2000 (t. II, s. 800).

2002 r.